Na 13 jaar afscheid van gezinshuis

Na dertien jaar gezinshuis is het tijd voor een volgende stap in het leven van Erna en Harold Aalbers. In het najaar van 2021 verlaten ze ‘In de Wingerd’, de prachtige plek in Wapenveld waar ze jarenlang kwetsbare kinderen een veilig thuis boden. Het bijzondere is dat na hun vertrek de Hullenweg zes nog steeds zo’n waardevolle plek zal zijn. Gert en Coby Knijnenberg uit Heerde worden namelijk met hun gezinshuis ZieYou de nieuwe huurders van het pand. Maar zover is het nog niet. Eerst is het tijd voor een terugblik op dertien jaar gezinshuis zijn, het verhaal van Erna, Harold en hun bijzondere kinderen. 

Waar het allemaal begon: levensveranderende stap

Het is 2007 als de jongste dochter van Erna en Harold naar school gaat. Het gezin woont op dat moment in Hengelo en beide ouders werken in het onderwijs. Huisje, boompje beestje, alles op de rit. Heerlijk toch? Maar, er begint een wat onbevredigend gevoel de kop op te steken. Erna: “Is dit het dan? Is dit de bedoeling van leven? Met dat soort gedachten liepen we rond toen we in het Nederlands Dagblad een advertentie zagen staan: gezinshuisouders gezocht. We waren helemaal niet bezig met pleegzorg en van een gezinshuis hadden we helemaal nog nooit gehoord. Maar toch, die advertentie triggerde ons allebei enorm!”. Het stel gaat op onderzoek uit, besluit te solliciteren en opeens is daar een nieuwe uitdaging! Een sprong in het diepe en een levensveranderende stap vertellen Harold en Erna. Huis, baan en vertrouwde omgeving laten ze achter om naar Kampen te vertrekken. Toekomst onbekend. Erna komt in loondienst bij de zorgaanbieder en Harold gaat aan de slag als directeur van een basisschool.

Harold en Erna Aalbers

Hart voor kinderen – roeping

Tijdens hun werk in het onderwijs komen Harold en Erna regelmatig kinderen tegen waarvan ze weten dat het thuis niet lekker loopt. Kinderen die na afloop van de schooldag net wat langer blijven hangen in de klas. Erna: “Voor een aantal van die kinderen meer kunnen betekenen, dat was én is onze drijfveer.” De vier eigen kinderen van Erna en Harold zijn op dat moment tussen de zes en veertien jaar oud. Samen met hun ouders vormen zij de basis van het gezinshuis. Erna: “Kinderen welkom heten in je eigen gezin, dat is voor ons altijd het uitgangspunt geweest. Daarom klopt het ook om te gaan stoppen nu ons eigen gezin is uitgevlogen. Wij zijn zelf christen en het voelt alsof God de keuze voor een gezinshuis op ons pad heeft gebracht. Ook nu we aan het afbouwen zijn en terugkijken voelen we ons gesteund. Er heeft heel veel zegen op de afgelopen dertien jaar gerust.”

Het vak ‘gezinshuisouder’ leren

Harold: “In de tijd dat wij startten was het heel gebruikelijk om in loondienst van een zorgaanbieder een gezinshuis te beginnen. Voor ons was dat goed. Ondersteund door een gedragswetenschapper en begeleider leerden we steeds beter hoe je dit werk doet.” Want dat het uitdagend is, daar komen Erna en Harold al snel achter. Kinderen komen en gaan, met sommigen gaat het goed en met anderen minder goed. Balans is het toverwoord. Hoe blijf je ook aandacht houden voor jezelf en je eigen gezin?

Erna: “Na vijf jaar werd het contract niet verlengd omdat de zorgaanbieder niet verder ging met het concept gezinshuizen. Een moeilijk moment voor ons, want wij wilden gaan voor langdurige zorg.” Er volgt een spannende zoektocht die gelukkig leidt naar Stichting In de Wingerd. Harold: “Het is geweldig dat we elkaar hebben gevonden en dat wij op deze heerlijke plek als zelfstandig gezinshuis verder konden.”

Alle kinderen kunnen blijven, iedereen verhuist van Kampen naar Wapenveld. Erna: “Dan zie je de waarde van langdurige zorg. Een van de jongens in ons huis was acht jaar oud toen hij kwam en dertien tijdens de verhuizing. Een jaar later vertelde hij: ‘ik denk dat ik jullie wel kan vertrouwen Erna, want ik mocht mee van Kampen naar Wapenveld.’ Vanaf dat moment zagen we herstel van basisvertrouwen en is hij echt gaan ontwikkelen. Inmiddels woont hij op zichzelf en rijdt als vrachtwagenchauffeur op het buitenland. Het had heel anders kunnen aflopen en precies daarvoor zijn we de strijd aangegaan.”

Kinderen die passen bij ons gezin

In de loop der jaren wonen er elf kinderen bij het gezin in huis en vijf in de Rank, de begeleid wonen locatie op het terrein. Erna: “Langdurige zorg past goed bij wie wij zijn als mensen en hoe wij in relatie leven. In zichzelf gekeerde kinderen waarbij het lang duurt tot je bij de kern komt.” In gezinshuisland wordt de laatste jaren gelukkig steeds beter gekeken naar of een kind past binnen jouw gezin vertelt Harold. Hoe zit jij als persoon in elkaar en wat zijn je drijfveren? Hoe reageer je op stress? Harold: “Juist omdat alles in je privé leven gebeurt is het ontzettend belangrijk dat een kind echt goed past binnen jouw gezin.” Trouw zijn aan de kinderen en hun ouders en er altijd voor ze zijn is ontzettend belangrijk vertelt Erna, maar trouw zijn aan jezelf hoort er ook bij. “Na anderhalf jaar gezinshuis liep ik regelrecht een burnout in. Tijdens een retraite bij Arie de Rover leerde ik dat ik pas kan geven als ik zelf gevuld ben. Je kunt niet altijd klaarstaan en alles geven als je niet voor jezelf zorgt.”

Van feest vieren tot heel gewone dingen
Het tienjarig jubileum van hun gezinshuis voelt echt als een hoogtepunt, vertellen Harold en Erna. Met een grote oude gele schoolbus gaan ze op pad, taart en pannenkoeken eten samen met een aantal ‘oud’ bewoners. Maar ook de verjaardagen van de kinderen, sinterklaas en vakanties zijn bijzonder. Harold: “Naar zee gaan. Dingen die voor ons heel gewoon zijn maken zij voor het eerst mee.” Erna: “Maar ook de gewone dingen waar een randje aan zit. Als je op moederdag (is ook pleegmoederdag) een gigantische kaart krijg. Of herstel met de biologische ouders van een kind. En wanneer een kind zijn grootste geheim vertelt, gewoon tijdens de afwas.”

Vertrek is pijnlijk

Maar natuurlijk zijn er ook dieptepunten. Kinderen die moeten vertrekken uit het gezinshuis bijvoorbeeld. Harold: “Waar je eerst dacht de hele wereld te kunnen redden kom je erachter dat een andere plek voor sommige kinderen beter is. Onderliggende problematiek komt vaak pas naar boven als een kind tot rust komt, wanneer het al een paar jaar bij je woont bijvoorbeeld. Afscheid nemen is dan echt moeilijk. Je gunt kinderen een stabiel thuis en hebt een band met ze opgebouwd. Maar soms kan het gewoon niet.” Erna: “Het moeilijkste vond ik zelf situaties waarin het schuurde met mijn eigen gezin. Die momenten komen vaker voor dan je zou willen. Gelukkig zeggen onze inmiddels volwassen kinderen allemaal dat ze het fantastisch vinden wat we doen. Maar het is geen makkelijke weg die je gaat en het is voor hen echt niet alleen maar positief geweest.”

Een andere weg gaan
Loslaten en accepteren dat de wereld niet maakbaar is, dat is een belangrijke les van de afgelopen jaren vertelt Harold. “Dingen lopen altijd anders dan je vooraf denkt. En zo is het ook gegaan met als je kijkt naar het besluit om te gaan stoppen. Onze eigen kinderen vliegen uit en drie jaar geleden zaten wij samen op een hele stille camping in Denemarken. Vooral Erna voelde toen: ‘oh help, hoe verder’?” Het stel maakt een vijfjarenplan en daarin blijft het gezinshuis centraal staan. Erna krijgt een parttime baan in het onderwijs aangeboden en geniet erg van collega’s en een wereld buitenshuis. Erna: “We wilden nog zeker een jaar of vijf doorgaan. Maar toen ik in mei 2020 met mijn dochter mee ging haar trouwjurk passen knapte er iets. Ik kon het zelf niet verwoorden maar uiteindelijk ontdekte ik wat ik zelf niet goed durfde toe te geven. Mijn biologische gezin vormde de basis van ons gezinshuis en nu zij de deur uit zijn wil ik zelf ook een andere weg gaan.” Harold: “Onze kinderen hebben altijd een grote rol gehad in het gezinshuis. Het gewone leven voorleven, dat is wat we deden. Daarom is dit een goed moment om te stoppen, het klopt.

Harold & Erna en Gert & Coby op het terrein van In de Wingerd

Gert en Coby

Wanneer Gert en Coby Knijnenberg in 2017 overwegen zelf een gezinshuis te gaan starten nemen ze contact op met Erna en Harold. Harold: “Het klikte direct, we hebben contact gehouden en af en toe spraken we elkaar. Na een tijdje heb ik geopperd of ze op onze locatie hun gezinshuis wilden voortzetten. Uniek, wij kennen in Nederland geen andere verhalen van gezinshuizen die op deze wijze zijn overgenomen. We hebben allebei onze dromen daarover op papier gezet en die documenten steeds naast elkaar gelegd. Met alle betrokkenen, het bestuur en de gemeente zijn we in gesprek gegaan en langzaamaan wordt zo’n proces steeds praktischer.”

Centraal in dit proces staat natuurlijk de rol van de kinderen in het huis. Erna: “Het was niet makkelijk voor ons om een oplossing te vinden die op alle fronten klopt. Onze jongste pleegdochter zal onderdeel worden van het gezin van Gert en Coby. Haar loslaten blijft moeilijk, maar verder is alles heel mooi op zijn plek gevallen. Een van de kinderen gaat zelfstandig wonen en een ander hier in de Rank. Onze pleegdochter die al 10 jaar bij ons woont verhuist met ons mee.”

Harold: “Gert en Coby zijn een ondernemend en energiek stel. Warme, vrolijke, oprechte maar ook professionele mensen.” Erna: “Ze hebben humor en ik heb het gevoel dat ze veel aan kunnen samen. We delen ons geloof met elkaar en hebben vanuit een zelfde drive hart voor deze kinderen. We hebben veel raakvlakken en het voor ons heel fijn om deze plek achter te laten in de wetenschap dit mooie werk hier de ruimte kan blijven krijgen.”

Lees hier het interview met Gert en Coby over hun verhuizing naar ‘In de Wingerd’

Toekomstplannen

In de Wingerd blijft een veilige plek voor kwetsbare jongeren en door hun werk voor De Rank blijven Harold en Erna betrokken. Harold: “Daarnaast komt voor ons een tijd van loslaten, uitrusten en nieuwe plannen maken. We worden opa en oma en gaan genieten van ons kleinkind. Ik werk parttime voor gezinshuis.com en Erna op de Goede Herderschool. En er beginnen alweer allerlei ideeën op te borrelen.” Erna: “Het is heel gaaf om het stokje door te geven maar tot het zover is genieten nog van alles wat we met ons gezinshuis mogen meemaken dit jaar. De bruiloft van onze dochter, de gezinshuisvakantie en verjaardagen. En dan een nieuwe fase! We gaan met een rugtas vol ervaring verder op pad. Een aantal dingen staan vast maar veel ligt nog open. Het uitdelen van alles wat wij de afgelopen jaren geleerd hebben vinden we heel belangrijk. Dingen gaan nooit precies zoals je het bedacht hebt… Wij kijken uit naar een nieuwe fase en zijn open en vol verwachting voor wat er op ons pad komt!”